Breekpunt

Nieuwe Blog: Breekpunt

Ik ervaar steeds meer dat ik de afgelopen maanden het leven zo heb proberen te houden zoals we dat met Rutger hadden. Vakanties, feestjes, fijne dingen plannen, maar ook 'gewoon' school, werk, studie en sport.

Daarbij lopen we steeds vaker tegen de grenzen op van onszelf. Onze roep om hulp wordt groter en het lukt niet meer goed om te blijven leven zoals we dat kenden. Nog steeds hebben het gevoel dat Rutger zo weer binnen kan lopen en proberen we de gedachte te onderdrukken dat hij kennelijk echt dood is. Ik heb zelfs Rutger telefoonnummer, wat hij als 25 jaar hetzelfde heeft, nog een jaar verlengd. Het blijft onwerkelijk, al had ik de verwachting dat we er nu toch echt wel aan gewend zouden zijn.

We doen in ons gezin alle drie ons best om te blijven staan op een schip in de storm. Soms lijkt het water van de zee weer even tot rust te zijn gekomen, maar de golven kunnen ook zomaar ineens weer over het dek slaan. Dit hoort er allemaal bij, zegt men. We vechten alle drie op een andere manier tegen de hoge golven en missen de samenwerking. De boot blijft varen maar we hebben geen idee welke kant op.

Om weer meer richting aan de samenwerking te geven, hebben we een gezinstherapeut gevonden om de balans terug te brengen in ons gezin.

Terwijl ik bovenstaande schreef, kreeg ik een telefoontje van de school van Oscar. Het was weer helemaal mis gegaan, of ik Oscar wilde ophalen. Grote rode noodknop! Bam.. doorgaan betekent nu stilstaan en rust vinden voor ons gezin.

Stoppen met vechten om alles gewoon maar door te laten gaan en rust in de kop. Oscar is een aantal dagen thuis geweest .. en ik ook. Gelukkig heb ik fijne meedenkende collega's, medestudenten en docenten die begrijpen dat het een proces is wat niet in een keer goed kan gaan. Dat dit met vallen en opstaan gaat. Al wil ik daar zelf nog niet aan.. vallen oke, maar blijven liggen kan echt niet.

We hebben het even in een rustiger tempo gedaan, even geen school en meer rust in huis en ons hoofd. Een nieuw rozenstruikje en bloembollen planten bij Rutger en Lotte, samen lekkere broodjes halen (van toogoodtoogo), spelen in de speeltuin, naar Taribush en een beetje aanrommelen in huis. Dat gaf meer rust en verbinding.

Tijdens dat aanrommelen op zolder haalde ik de was af. Vanuit mijn ooghoek zag ik Rutgers oude computerspullen. Bakken vol kabels, ventilatoren en videokaarten. Allemaal zorgvuldig verzameld en bewaard (van de afgelopen 25 jaar). Rutger had al eens gezegd, "als ik dood ben, geef het dan maar aan het museum". Ik vermoed dat het museum niet alles wil hebben, maar er lopen genoeg nerds rond die vast heel blij worden van een kabel of twee.

Het idee ontspon direct in mijn hoofd dat we alle spullen mee kunnen nemen naar Tdose om deze erfenis uit te delen aan wie het maar wil. Tdose is een nerd event in Eindhoven waar we graag kwamen toen Rutger nog NLLGG voorzitter was. Onze kinderen gingen ieder jaar mee en groeiden daar samen met andere kinderen op en wij ontmoeten daar te gekke mensen waar we een innige vriendschap mee onderhouden. Binnen 10 minuten nadat ik het idee de groep in wierp, hadden we een stand voor Rutgers erfenis en een logeerplek in de buurt. Zo fijn dat we mensen in onze omgeving hebben (dichtbij en verweg) die ons zo bij staan.

We gaan de komende maanden met nog meer fijne plannen vullen. Volgende week is op Taribush het lentefestival, in de meivakantie gaan we weer met de camper op pad en is er met pinksteren Noordelijk Pinksterkamp van scouting waar ik samen met de kinderen naar toe mag. Hoe dat logistiek allemaal moet, vinden we wel weer een oplossing voor. We zijn veerkrachtiger dan we zelf denken en doen het gelukkig niet alleen.

---