Dorre Takken
Dorre takken
Dorre takken in de tuin
Ieder jaar in januari kijk ik de tuin in en zie ik de dorre takken, de bruine bladeren en de kale grond. Moedeloos geheel, lijkt het wel. Uit ervaring weet ik inmiddels dat er over een paar weken weer groene blaadjes groeien en dat het allemaal weer op komt. Het gras gaat niet harder groeien als je er aan trekt. Als mens kijken we ongeduldig naar wat er komen gaat en vragen we ons af, of het dit jaar wel iets gaat worden.
De natuur vraagt zich dat niet af. Die weet dat er onder de grond van alles gaande is, de beestjes worden langzaam gewekt door de opwarmende aarde, de bloembollen ontkiemen in alle rust en piepen al boven de grond uit en bomen en struiken maken nieuwe knoppen aan. De natuur maakt zich op voor een nieuw seizoen vol groei en bloei.
We kunnen als mens veel van dit proces leren als we hierbij stil durven staan. Deze winterperiode is ook voor ons gezin een moment van geduld bewaren, rust zoeken en hoopvol kijken naar een nieuw seizoen, een nieuw verhaal, verderbouwend op het oude. Het oude verhaal heeft een fantastische voedingsbodem gegeven voor alles wat nog voor ons ligt. Het ontvouwt zich iedere dag een nieuw stukje en soms raakt het diep wat er in het oude verhaal verteld is. We staan er bij stil, laten de tranen die moeten vallen en gaan door op weg naar een nieuw seizoen vol leven, liefde en avonturen.