Gewoon Doen

Gewoon doen

Het is alweer begin mei en zoveel gebeurd na de vorige blog.We zijn een weekje op vakantie geweest en hebben met een camper een rondje Nederland gedaan. Alle activiteiten stonden in het teken van het leven ervaren. Onze vakantie begon met pech met de camper. Bij aankomst op de camping bleek de achteruit versnelling het niet doen en zo bleek later alle andere versnellingen (behalve de 3de) deden het het ook niet meer. Volgens de anwber waren de versnellingskabels door en konden we soep koken in de versnellingsbak. Balen, maar geen ramp. We vertrouwden erop dat het goed zou komen. De kinderen waren er niet van onder de indruk toen ik vertelde dat we misschien een nachtje voor de autogarage zouden moeten logeren. Als ze wifi hadden, was dat geen probleem 😄. Ik was heel trots op hun vertrouwen in de goede afloop, hun veerkracht en schakelvermogen :).

De tweede dag van onze vakantie hadden we een heerlijke Pabo buitendag, waar de kinderen mee mochten. We liepen flink wat kilometers door het Drenthe Aa gebied, deden opdrachten onderweg en zongen liedjes bij het kampvuur. We werden door een lieve studiegenoot teruggebracht naar de camping. ‘s Avonds werd er een nieuwe camper geleverd en na een uurtje of twee alles ombouwen konden we slapen.

We vervolgden onze reis naar Ouwehands dierenpark waar we met Andrea hadden afgesproken, vaarden in de Biesbosch in een fluisterboot, ontmoetten in het Archeon een Romeinse strijder en een hunebedbouwer, reed ik een deukje in de camper , toen ik gezellig aan het lachen was naar een leuke buurman op de camping, stonden met onze voeten in de Noordzee en besnuffelden tulpen. In Friesland ontmoette Julia een van haar discord vrienden en stonden we op een camping wat mij toch wat weemoedig maakte. Een camping in aanbouw, leuke jonge mensen met energie om er een steeds mooier plekje van te maken, zoiets hadden Rutger en ik ook wel willen doen. Zo reist Rutger overal met ons mee en maken we nieuwe herinneringen.

Het leven ervaren is over het algemeen een kwestie van (gewoon) doen, zweet in de bilnaad en gaan. Voordat we op vakantie gingen, werd ik geïnterviewd door de persafdeling van de NHL Stenden. Mijn reactie over studeren als alleenstaande weduwe op een van hun berichten had ze geïnspireerd om me te vragen voor een interview. De dame die me vragen stelde, was onder de indruk van ons verhaal. Hoe studeer je als je er eigenlijk weinig ruimte (fysiek, maar ook mentaal) voor hebt, maar ook wat is je drive om het toch te doen? Ik had immers alle goede redenen kunnen geven om er (nog) niet aan te beginnen. Toch zat ik 3 weken na het overlijden van Rutger in de collegebanken. Ik gaf haar het simpele antwoord wat Rutger me had gegeven toen ik hem vroeg wat ik moest doen als hij dood zou zijn. 'Gewoon doen', zei hij.

De ervaringen van het afgelopen jaar maken me een betere ouder en leerkracht, versterken mijn visie op ontwikkeling en leren mij, maar ook de kinderen te vertrouwen op het proces. Je kunt thuis gaan zitten wachten tot je er klaar voor bent om ergens aan te beginnen of je begint er gewoon aan en ziet wel hoe het gaat. Dan kom je er achter dat je veel meer hebt gedaan dan je van te voren had kunnen bedenken.