Onze mooie Roos

December 2016, een maand die voor ons altijd in het geheugen gegrift staat. We zouden namelijk onze tweede dochter krijgen. Helaas heeft de natuur anders besloten. De komende tijd wil ik vaker schrijven over wat ons overkomen is.

Na een gezonde zwangerschap, een 24-uur durende bevalling en zonder verdere aanwijzing, kwam Lotte Roos zonder te huilen ter wereld. De eerste ogenblikken voel je je superblij om het schepseltje waar je zo naar hebt uitgekeken te zien liggen. Maar dan begint er een nachtmerrie, die we niet voor mogelijk hadden gehouden. Een ogenblik later stond ik trillend op mijn benen toe te kijken hoe het medisch personeel Lotte probeerden te reanimeren, 25 minuten lang. En dan zegt de arts dat ze niks meer kan doen… Terwijl ik het nog niet echt besef, kom ik bij Suzanne, stort in haar armen en zeg haar dat het voorbij is.

Dan, nog geen minuut later, komt er een verpleegster de kamer in rennen; “We hebben een hartslag!!

Lotte Roos in coolpack op Neonatologie

Lotte Roos in coolpack op Neonatologie

Dat moment vergeet ik nooit weer. Je zojuist verbrijzelde hoop is in een klap weer terug en je hangt ondersteboven in de achtbaan. Lotte werd even later naar de afdeling Neonatologie gebracht. In de dagen die daarop volgden, hebben we nog een paar keer op de kop gehangen. Maar uiteindelijk bleek uit een MRI dat Lotte echt geen hersenactiviteit had en werd ons geadviseerd om de behandeling te laten stoppen. Het is een keuze die je als ouder niet wilt maken, nooit. Maar de dagen die we met haar mee hebben kunnen maken, maakte de keuze
iets dragelijker. Dankzij de fantastisch liefdevolle verzorging van het personeel op de afdeling, konden we wanneer wilden bij haar langs en hebben we regelmatig met haar mogen buidelen.

Buidelen bij papa

Buidelen bij papa

Op haar vijfde dag is Lotte Roos tussen ons in overleden. Ze zal voor altijd in onze harten verblijven.

7 gedachtes aan “Onze mooie Roos

  1. Hugo Buddelmeijer

    Wat een verschrikkelijke gebeurtenis! En wat een schatje. Veel sterkte nog steeds Rutger en Suus

  2. Fabrice Mous

    Hee Rutger, geen woorden voor. Lees jullie pijn en liefde voor Roos. Sterk en moedig om er zo openlijk over te spreken. Denk aan jullie. — Fabrice

  3. Sebas

    Hi Rutger en Suus,

    Ik kreeg via-via deze link naar me gestuurd en ondanks dat we al een hele tijd geen contact meer hebben kan ik me niet voorstellen hoeveel pijn en verdriet dit moet doen als ouder zijnde. Vandaar ook alle wijsheid en sterkte toegewenst van ons. Dit zou niemand, maar dan ook niemand mogen gebeuren.

    Groetjes,
    Sebastiaan en Shafida

  4. Sebastian

    Opnieuw weer kippenvel, goed geschreven broeder! Denk er nog vaak aan en aan jullie natuurlijk. Strekte nogsteeds en tot snel.