Circle of life

De Oost Indische kers in onze tuin neemt ieder jaar meer ruimte in. De bladeren zien er uit als pompoen bladeren, de bloemen geurig, eetbaar, kleurig en door de hele tuin verspreid. Hommels, bijen en koolwitjes weten hun weg te vinden naar deze bijzondere plant.

Koolwitjes maken gebruik van de plant door hun eitjes te leggen onder de bladeren. De rupsen die uitkomen, vreten de plant helemaal kaal en ontpoppen daarna als nieuwe koolwitjes. Zo voltooien ze ieder jaar een circle of life. Fascinerend bekijk ik dit ritueel jaar na jaar. Ook dit jaar was er weer een moment waarop ik me afvroeg of de koolwitjes onze tuin nog wel wisten te vinden en zoals ieder jaar verschenen ze toch.

Zo voltooien wij ook ons eerste jaar zonder Rutger. Mezelf vorig jaar nog afvragend of ik dit jaar wel zou redden, is het dan ineens voorbij en begint het jaar weer opnieuw. En weer vraag ik me af of het dit jaar gaan redden. Er wordt vaak gezegd er is een leven voor en een leven na. Het overlijden veroorzaakt een duidelijke knip in een mensenleven. Het leven na de dood is mijn inziens verkeerd vertaald geweest en hoeft dus ook geen oorlog over gevoerd te worden. Het gaat over het leven nadat er een geliefde is overleden. Dat is geen hemel en ook niet altijd een hel te noemen.

Het is een rare gewaarwording om te bedenken dat het al een jaar geleden is. Eerst mijn verjaardag en dan Rutgers overlijden, zijn crematie en dan Julia's verjaardag. Rutger was wel een man van planning en heeft het zorgvuldig voor ons uitgekiend. Het feest wat we zouden geven voor onze verjaardagen werd vorig jaar last minute afgeblazen maar toch kwamen er op ons beider verjaardagen heel veel lieve mensen. Hoe we dit jaar onze verjaardagen gaan vieren, is nog een vraag. Als familie zijn we in ieder geval zondag op Rutgers overlijdens datum samen.

Het is gek dat ik weer hier tussen de koolwitjesrupsen zit te wachten tot alle bladeren worden kaalgegeten en de herfst zich aandient. Een moment in het jaar waar ik altijd weer wat tegen op zie. Wat zal het worden dit jaar? Gaan we steeds meer wennen aan het feit dat Rutger er niet meer is of blijven we hopen dat er een dag is waarop hij weer komt binnenwandelen, zijn spullen op tafel legt en ons omhelst.

Ik zie veel van Rutger terug in de kinderen, wat heel fijn is. Julia met haar technische skills, haar beschouwende blik en groot sociaal online vermogen. Oscar met zijn stoere mannelijke uiterlijk, slimme bedenksels en zijn zachte kant.

Ook heb ik nog regelmatig gesprekken met Rutger. Over simpele dingen ("Schat, waar liggen de imbussleutels?" "In de blauwe gereedschap kist", was het antwoord) tot de ingewikkeldere dingen ("Wanneer gaan de kinderen een keer naar me luisteren?" "Nooit, had je iets anders verwacht" 😆 en Rutger maar lachen 🤣 ) Door mijn tranen heen, lukt het dan toch om te lachen en me even tegen hem aan te laten leunen. Hij is nog steeds zo aanwezig en ik voel me een getrouwde vrouw met een open relatie. Zoals de koolwitjes ieder jaar terug komen op het nest om hun eitjes aan de bladeren toe te vertrouwen, zal de basis van onze relatie niet veranderen. De liefde blijft ❤️